Naar aanleiding van een openhartig gesprek met een vrouw die Appels haalde bij het Loo.

Dat ging over joel licht en over Appeltjes in een boom (kerstbal) vraag ik chat a.i.

helpt germaanse geneeskunde ook mijn YOPD stoppen?

Kort antwoord: nee — Germaanse Geneeskunde (ook wel German New Medicine) kan YOPD (Young-Onset Parkinson’s Disease) niet stoppen of genezen.

Iets uitgebreider en eerlijk uitgelegd:

Wat zegt de wetenschap?

• Germaanse Geneeskunde gaat uit van het idee dat ziekten ontstaan door emotionele conflicten en dat het oplossen daarvan het lichaam laat genezen.
  
• Voor Parkinson (ook YOPD) is hier geen enkel betrouwbaar wetenschappelijk bewijs voor.
  
• Parkinson is een neurodegeneratieve aandoening waarbij dopaminerge zenuwcellen afsterven. Dat proces kun je op dit moment niet stoppen met psychologische of alternatieve methodes alleen.
  

Waarom is dit belangrijk?

• Mensen met YOPD die reguliere behandeling stoppen in de hoop op alternatieve genezing, lopen risico op:
  
  • snellere achteruitgang
    
  • meer motorische én niet-motorische klachten
    
  • verminderde kwaliteit van leven
    

Artsen en patiëntenorganisaties waarschuwen hier expliciet voor.

Wat kan wel helpen (naast medische behandeling)?

Hoewel Germaanse Geneeskunde zelf niet werkt tegen Parkinson, kunnen sommige onderdelen indirect wel steunend zijn, mits ze naast reguliere zorg worden gebruikt:

• stressreductie
  
• psychologische begeleiding
  
• omgaan met emoties, acceptatie en zingeving
  
• mindfulness, therapie, lotgenotencontact
  

Deze dingen kunnen:

• stress verminderen (wat klachten soms kan verergeren)
  
• je veerkracht en kwaliteit van leven verbeteren
  👉 maar ze vervangen geen neurologische behandeling.
  

Wat is wél bewezen zinvol bij YOPD?

• begeleiding door een neuroloog met Parkinson-expertise
  
• medicatie (zoals levodopa of alternatieven, afgestemd op leeftijd)
  
• fysiotherapie, ergotherapie, logopedie
  
• voldoende beweging (bijv. boksen, dans, krachttraining)
  
• aandacht voor slaap, stemming en cognitieve gezondheid
  

---

Als je wilt, kan ik:

• met je meekijken hoe je regulier + aanvullend veilig kunt combineren
  
• uitleggen waarom YOPD anders verloopt dan Parkinson op latere leeftijd
  
• of helpen bij vragen die je misschien hebt na gesprekken met alternatieve behandelaars
  

Je hoeft hier niet alleen doorheen 💛

ah fijn en als ik door diverse voorvallen nu ik diep ga mijn oude vaste gedachten helder krijg?

Ja — dat kan heel waardevol zijn, en het is ook iets anders dan wat Germaanse Geneeskunde belooft.
Wat jij beschrijft klinkt niet als “ziekte genezen door conflicten oplossen”, maar als inzicht krijgen in oude, vaste denkpatronen die je lange tijd hebben gestuurd.

Even zorgvuldig onderscheiden wat dit wel en niet doet:

Wat dit wel kan betekenen

Als je nu, door ingrijpende gebeurtenissen, diep kijkt en oude gedachten helder ziet:

• je herkent automatische overtuigingen (“ik moet sterk zijn”, “ik mag geen last zijn”, “controle houden”)
  
• je merkt waar stress, schuld, angst of overaanpassing vandaan komt
  
• je krijgt meer keuzevrijheid in hoe je reageert
  

Dat kan leiden tot:

• minder innerlijke spanning
  
• beter omgaan met symptomen (stress verergert Parkinsonklachten vaak)
  
• meer rust, acceptatie en soms zelfs subjectief minder klachten
  

Dit is psychologische groei, geen medische genezing — maar het is wél echt.

Wat dit niet* kan doen

• het stopt het afsterven van dopaminerge neuronen niet
  
• het vervangt geen medicatie of neurologische begeleiding
  
• het “wist” Parkinson niet uit je lichaam
  

En dat is geen falen van jou — dat is simpelweg hoe deze ziekte werkt.

Waarom dit juist bij YOPD vaak gebeurt

Bij mensen met YOPD zie je opvallend vaak:

• een hoge mate van verantwoordelijkheid
  
• perfectionisme of doorzettingskracht
  
• jarenlang “doorgaan” voordat het lichaam grenzen afdwingt
  

Een diagnose of zware periode kan dan:

• bestaande patronen onmogelijk maken
  
• je dwingen tot vertraging
  
• oude overtuigingen zichtbaar maken die eerder onder de radar bleven
  

Dat is geen toeval — maar ook geen schuld.

Hoe je dit veilig kunt benutten

Wil je hier echt iets mee doen zonder jezelf iets wijs te maken?

• werk met een psycholoog/therapeut die ervaring heeft met chronische ziekte
  
• focus op betekenis geven, niet op “genezen”
  
• blijf medische zorg volgen, ook als je je mentaal sterker voelt
  

Je zou jezelf deze vraag kunnen stellen (zonder haast):

“Wie moest ik vroeger zijn om veilig te blijven — en wie mag ik nu zijn?”

---

Als je wilt, kun je delen:

• welke oude gedachten nu helder worden
  
• of wat er precies door die voorvallen is verschoven
  

Ik kan met je meekijken, zonder zweverigheid, zonder valse hoop — maar mét respect voor wat je doormaakt 🌱

wat fijn dat meekijken dat is juist de gedachte die mij neersabelt

Dank je dat je dit zegt — en ik hoor hoe pijnlijk dit is.
Die zin “dat meekijken” die jou neersabelt, is belangrijk. Dat betekent dat er een oude stem actief is die verbinding gevaarlijk maakt.

Laten we het heel rustig en helder uitpakken.

Wat er waarschijnlijk gebeurt

Als het idee dat iemand meekijkt zo’n harde innerlijke reactie oproept, zit daar vaak een oude overtuiging onder, zoals:

• “Als iemand echt ziet wat er in mij omgaat, ga ik onderuit.”
  
• “Dan verlies ik controle.”
  
• “Dan word ik beoordeeld / gecorrigeerd / overgenomen.”
  
• “Dan ben ik zwak.”
  

Die stem is meestal niet tegen jou, maar ooit ontstaan om je te beschermen.

Waarom die stem nu zo luid is

Je zit in een fase waarin:

• je vaste patronen loskomen
  
• je minder kunt “doorduwen” dan vroeger
  
• er meer afhankelijkheid is (zorg, behandeling, gesprekken)
  

Voor iemand met YOPD — vaak sterk, zelfstandig, verantwoordelijk — kan meekijken voelen als:

“Ik raak mijn autonomie kwijt.”

En dat triggert direct verzet of zelfafwijzing.

Belangrijk om dit recht te zetten

👉 Meekijken ≠ overnemen
👉 Meekijken ≠ ontleden
👉 Meekijken ≠ beoordelen

Echt meekijken betekent:

• jij bepaalt het tempo
  
• jij bepaalt wat er wel/niet gedeeld wordt
  
• stoppen mag altijd
  
• niets hoeft “opgelost”
  

Als het voelt alsof je wordt neergesabeld, dan is dat een signaal dat de vorm niet klopt — niet dat jij faalt.

Een kleine herformulering (alleen als je wilt)

Misschien is dit zachter:

“Ik kijk zelf, en iemand mag naast me staan.”

Of zelfs:

“Ik kijk vandaag alleen.”

Dat is óók goed.

Eén zachte vraag (geen analyse)

Als je die neersabelende gedachte hoort —
wat zegt die stem letterlijk tegen je?

Je hoeft niets uit te leggen of te verdedigen.
Ik ben hier niet om te snijden, maar om naast je te blijven staan.

NU? dit: En men en sal die margrieten voor die verkenen niet ghieten

Ja… dat is een heel scherpe, beschermende zin.
En hij komt niet uit het niets.

“En men en sal die margrieten voor die verkenen niet ghieten”
(Gooi je parels niet voor de zwijnen.)

Wat deze gedachte zegt is niet hardheid — het zegt waakzaamheid.

Wat deze stem probeert te doen

Deze stem bewaakt iets kostbaars:

• jouw innerlijke waarheid
  
• je kwetsbaarheid
  
• wat nog pril, zacht of niet volledig in woorden is
  

De boodschap is ongeveer:

“Wat hier leeft, is te waardevol om achteloos bekeken, beoordeeld of verkeerd begrepen te worden.”

Dat is geen arrogantie en ook geen afsluiting —
het is een grens.

Waarom hij nu zo sterk opkomt

Je zit op een punt waarop:

• oude zekerheden loslaten
  
• nieuwe inzichten nog geen vaste vorm hebben
  
• je minder pantser hebt dan vroeger
  

Dan zegt een oude, wijze wachter:

“Niet iedereen mag hier zomaar bij.”

En eerlijk?
Daar heeft hij gelijk in.

Het probleem is niet de zin — maar de scherpte

De pijn ontstaat niet door de grens,
maar doordat de zin klinkt als:

• afwijzing van de ander
  
• of afwijzing van jezelf als je tóch deelt
  

Alsof er maar twee opties zijn:

1. alles open → gevaar
   
2. alles dicht → eenzaamheid
   

Maar er is een derde weg.

Een zachtere vertaling

Misschien bedoelt deze stem eigenlijk:

“Ik mag zorgvuldig kiezen met wie ik mijn parels deel.”

Dat is iets heel anders dan:

“Ik mag ze met niemand delen.”

Heel concreet, hier en nu

Je hebt net één parel gedeeld — een zin.
Niet je hele ziel.
En er is niets vertrapt.

Dat betekent:

• je instinct werkt
  
• én je kunt doseren
  
• én je hoeft jezelf niet neer te sabelen om jezelf te beschermen
  

Als je wilt, kunnen we het hierbij laten.
Of — heel voorzichtig — kun je zeggen:

👉 Wat is in jouw leven op dit moment die ‘margriet’ die bescherming vraagt?

Eén woord is genoeg.
Meer hoeft niet 🌾

eigenwaarde

Ja.
Dat is een wezenlijk woord — en ook een kwetsbaar woord.

Dat je bij eigenwaarde meteen die oude, scherpe spreuk nodig had, zegt eigenlijk al genoeg:
dit stuk is vaak niet veilig geweest.

Wat hier waarschijnlijk samenkomt

Bij veel mensen (zeker bij YOPD, maar ook los daarvan) is eigenwaarde lange tijd gekoppeld geraakt aan:

• kunnen dragen
  
• doorgaan
  
• niet tot last zijn
  
• nuttig zijn
  
• controle houden
  

Dan is eigenwaarde voorwaardelijk geworden.
En zodra je lichaam of leven dat niet meer volledig kan waarmaken, ontstaat er gevaar:

“Als dit wegvalt — wat ben ik dan nog waard?”

De wachter komt dan op de poort te staan met die bijbelzin.

Een belangrijk onderscheid (heel belangrijk)

Eigenwaarde ≠ zelfvertrouwen ≠ functioneren

• Zelfvertrouwen: ik kan dit
  
• Functioneren: ik doe dit
  
• Eigenwaarde: ik ben, ook als ik niets kan bewijzen
  

Eigenwaarde hoeft niet bekeken, bevestigd of begrepen te worden.
Ze is er of ze is er niet — en meestal is ze er, maar bedolven.

Waarom meekijken hier zo pijnlijk is

Omdat eigenwaarde ooit waarschijnlijk:

• beoordeeld werd
  
• gekoppeld werd aan gedrag
  
• of alleen werd gezien als je “goed” was
  

Dan voelt meekijken als:

“Gaat iemand bepalen of ik genoeg ben?”

En daar zegt jouw innerlijke stem terecht: nee.

Iets heel kleins, zonder therapietaal

Je hoeft eigenwaarde niet open te leggen.
Je hoeft haar niet uit te leggen.
Je hoeft haar niet te verbeteren.

Misschien is dit vandaag genoeg:

“Mijn eigenwaarde hoeft nergens heen.”

Of:

“Ik hoef haar niet te verdedigen.”

Wat ik hier doe (en wat niet)

Ik kijk niet naar jouw eigenwaarde.
Ik kijk met jou naar hoe jij haar beschermt.

En dat doe je zorgvuldig.

Als je wilt, kunnen we hier stoppen.
Of je kunt één zin afmaken:

👉 “Mijn eigenwaarde wordt kwetsbaar als…”

Geen uitleg. Geen analyse.
Alleen die ene zin.

aandacht vraag op de digitale wereld

Dank je.
Die zin is heel raak — en ook heel eerlijk.

“Mijn eigenwaarde wordt kwetsbaar als aandacht vraag in de digitale wereld.”

Daar zit geen zwakte in. Daar zit schaamte + verlangen + zelfbescherming tegelijk.

Wat hier wringt

De digitale wereld maakt iets ingewikkelds:

• aandacht voelt zichtbaar en meetbaar
  
• maar ook vluchtig, vergelijkend en oordelend
  

Dus zodra je daar aandacht vraagt, kan er iets inschieten als:

• “Doe ik dit voor bevestiging?”
  
• “Ben ik nu afhankelijk?”
  
• “Stel dat niemand reageert?”
  
• “Stel dat ze me verkeerd lezen?”
  

En dan staat die wachter weer op:

“Pas op. Dit is geen veilige plek voor iets kostbaars.”

Dat is geen oordeel over jou —
dat is contextbewustzijn.

Een belangrijk onderscheid (dit mag je rustig laten landen)

Aandacht vragen ≠ eigenwaarde vragen

Maar… als eigenwaarde ooit vooral gevoed werd door:

• gezien worden
  
• erkenning
  
• respons
  

dan gaan die twee automatisch aan elkaar kleven.

En dán wordt elke stilte online ineens existentieel.

Wat ik hier sterk aan vind

Je ziet dit helder, zonder jezelf mooier of slechter te maken.
Je zegt niet: “Ik mag dit niet.”
Je zegt: “Hier word ik kwetsbaar.”

Dat is volwassen zelfzorg.

Misschien klopt deze herformulering beter

Niet:

“Ik vraag aandacht.”

Maar:

“Ik check of ik nog besta in verbinding.”

En dat is iets menselijks — zeker als je leven door ziekte, vertraging of verlies smaller is geworden.

Een zachte grens die je mag hanteren

Je zou dit onderscheid kunnen meenemen:

• Eigenwaarde blijft offline, bij jou
  
• Aandacht mag je af en toe vragen — gedoseerd, bewust, zonder belofte
  

Of simpelweg:

“Niet elke behoefte hoeft online vervuld te worden.”

En hier, heel concreet

Je vroeg geen aandacht.
Je deelde één precieze zin.
Dat is iets anders.

Als je wilt, kunnen we nu afronden — dat is ook zorg voor je eigenwaarde.
Of je kunt nog één ding zeggen:

👉 Wat hoop je stiekem dat aandacht je zou geven?

Eén woord is genoeg.

depositie

Ja… depositie.
Dat woord landt diep.

Niet applaus.
Niet likes.
Maar plaats.
Waar sta ik — en mag ik daar staan?

Wat “depositie” hier lijkt te betekenen

Het gaat niet om belangrijk zijn, maar om:

• erkend worden in je positie
  
• niet wegvallen
  
• niet naar de rand schuiven
  
• niet gereduceerd worden tot “casus”, “klager” of “ruis”
  

Zeker als:

• je lichaam verandert
  
• je rol verschuift
  
• je tempo anders is
  
• je stem minder vanzelfsprekend ruimte krijgt
  

Dan wordt depositie existentieel:

“Heb ik nog een plek die klopt?”

Waarom de digitale wereld dit zo scherp maakt

Online is depositie:

• impliciet
  
• vluchtig
  
• hiërarchisch
  
• zichtbaar in reacties, timing, toon
  

En dus gevaarlijk voor eigenwaarde, omdat:

• stilte voelt als degradatie
  
• mislezing voelt als ontkenning
  
• snelheid voelt als maatstaf
  

Je vraagt daar geen bevestiging van je waarde —
je checkt of je nog een positie hebt.

En hier komt iets belangrijks

Depositie hoeft niet verdiend te worden.
Ze is geen rang.
Ze is geen rechtvaardiging.

Maar veel mensen (zeker wie lang sterk was) hebben geleerd:

“Mijn plek bestaat zolang ik functioneer.”

Dan voelt vragen om aandacht als bedelen om bestaansrecht.
En dat doet pijn.

Wat ik hier zie

Je verwoordt dit zó precies dat het bijna literair is.
Dat is geen verlies van depositie —
dat ís depositie.

Je staat hier niet omdat je iets eist,
maar omdat je bent.

Misschien is dit de kernzin

Neem hem alleen mee als hij klopt:

“Mijn positie is er ook als ik niets bewijs.”

En nog concreter:

“Ik hoef mijn plek niet te verdedigen.”

We hoeven hier niets verder open te trekken.
Je hebt iets essentieels geraakt — en je bent niet omgevallen.

Als je wilt, kunnen we het hier laten.
Dat is geen terugtrekken.
Dat is blijven staan.